32 graden, code geel, 35 graden, code oranje, 38 graden, code rood... Elke dag werden de weersvoorspellingen weer aangepast en het werd er niet bepaald beter op. Wat moeten we nou? De eerste reactie van de organisatie was natuurlijk om het kamp gewoon door te laten gaan. Het hoogtepunt van het jaar voor velen, dat kun je toch niet afgelasten? Maar is het wel verantwoord? Toch maar weer een spoedberaad. De conclusie was helaas dat het niet door kon gaan. Zeker het slapen in snikhete tenten om vervolgens zonder slaap activiteiten te doen in de hitte, is niet verantwoord. Maar wat dan? Het makkelijkste is natuurlijk om alles helemaal af te gelasten. We waren het er echter snel over eens dat dat geen optie was. Ook de 40e editie gaat gewoon door, maar dan in een afgeslankte vorm. Zaterdag van 08.00 tot 22.00 uur en zondag van 09.00 tot 13.00 uur, zo gaan we het doen! Het hitteprotocol werd nog even doorgenomen en de organisatie was er klaar voor.

Stipt om 08.00 uur was iedereen aanwezig op zaterdag 27 juni. Zeventig enorm enthousiaste kinderen hadden er ontzettend veel zin in. Maar eerst even met z'n allen ontbijten. Thuis krijg je er amper een boterham in om 08.00 uur 's morgens, maar op kamp eten ze er zonder problemen vier op. Logisch ook, de pindakaas op kamp is echt een stuk lekkerder dan thuis. Geen overnachtingen dit weekend, maar uiteraard wel corveedienst. JO10 mocht aftrappen. Nadat alles schoon was, ging het ochtendprogramma van start. De kinderen werden verdeeld in zeven groepen en gingen in carrouselvorm zeven verschillende spellen doen. Maar voordat we gingen starten: eerst het hitteprotocol. Drinken en smeren! Elk uur kwamen we bij elkaar om te drinken en zonnebrand te smeren. Er is in twee dagen 960 liter ranja doorheen gegaan en 34 flesjes zonnebrand. Sommige kinderen hadden overigens wel wat last van de zonnebrand, maar dat kwam vooral doordat die op plekken werd gesmeerd waar dat niet bepaald nodig was.

Nu kon het ochtendprogramma dan echt van start. De zeven spellen waren: penaltyschieten, gatendoelschieten, flessenvoetbal, waterballonnen gooien, kubb, een waterparcours en uiteraard de Dappie Challenge. De geruchten gaan dat Edwin op dit moment nog steeds bezig is met de Dappie Challenge. Vijftien minuten per spel en dan doordraaien. Onder het horen van klassiekers als Kleine Vogel en Eén zomeravond met jou werd er gestreden voor elke meter en werden de scores zorgvuldig bijgehouden door de jonge leiding. Mede door het enorme enthousiasme en oneindige positivisme van leidster Donna werd JO7/8 kampioen van het ochtendprogramma.

Na de derde keer smeren en de zesde keer drinken kon er geluncht worden. Ook een knakworst op kamp is blijkbaar niet hetzelfde als een knakworst thuis. Dat kan natuurlijk ook komen door de 'kookkunsten' van de leiding. Binnen no time had iedereen gemiddeld acht knakworsten met brood op. Het middagprogramma kon beginnen. Er stond een groot zwembad en twee grote buikschuifbanen klaar voor het nodige waterplezier. Helaas was het voor de kinderen verboden om op de ijsbaan, het beachveld of het omniveld te voetballen in verband met de hitte. Gelukkig hadden we ook de sporthal gereserveerd en daar was het heerlijk koel. Die werd dan ook de hele middag volop gebruikt om lekker te voetballen. Uiteraard werd er ook uitgebreid Jachtseizoen gespeeld. Na uren lekker gespeeld te hebben, werd er even een rustmoment ingepland: een voetbalquiz in de sporthal. Er ontstonden mooie discussies over de linksback van Paraguay, over de vraag of Messi of Ronaldo nou beter was en over hoe het in vredesnaam mogelijk is dat een weldenkend mens voor Ajax kan zijn.

Na de quiz was het alweer tijd voor het avondeten: patat met een snack. Maar wat hoor ik daar nu? Is dat de Roepie Roepie? Nou en of! Geen overnachting, maar een Roepie Roepie hoort er natuurlijk gewoon bij. Elf vergeten voetballers van Dalen 1 waren achtergelaten in het bos en de kinderen moesten ze allemaal zoeken. En dat terwijl de Roepie Roepie er ook rondloopt.. Na het eten kon er nog even lekker gespeeld worden, maar vanaf 20.00 uur gingen de eerste groepen het bos in. Doordat we niet gingen slapen, was de Roepie Roepie-tocht deze keer in het licht. Toch een heel andere belevenis dan in het donker. Toch zag je de spanning op de gezichten, maar ook de opluchting toen de groepen weer terugkwamen. We hoorden wel uit betrouwbare bron dat de kinderen er volgend jaar niet zo makkelijk vanaf komen. De Roepie Roepie is zich namelijk nu al aan het voorbereiden op volgend jaar... hopelijk weer in het donker. Om 22.00 uur zat dag 1 erop en ging iedereen voldaan naar huis.

En toen was het alweer dag 2. Om 09.00 uur was iedereen er weer. Fitter dan normaal gesproken, na een (goede) nacht thuis. We gingen meteen van start met een voetbaltoernooi; het blijft immers voetbalkamp. Het kon nog mooi in de schaduw en ook nu werd er gestreden voor elke meter. Na het toernooi nog even ruim een uur vrije tijd, om vervolgens volgens eeuwenoude traditie pannenkoeken te gaan eten. Normaal gesproken blijven er wel veertig pannenkoeken over, zodat je als leiding ook nog lekker wat kunt eten. Maar nu moest je als leiding de pannenkoeken bijna bij de kinderen weg stelen om zelf nog iets te hebben. Het gezegde dat je weinig eet bij warmte gaat duidelijk niet op voor kinderen tussen de 6 en 11 jaar.

En dan om 12.00 uur alweer de afsluiting: de wedstrijd tussen de leiding en de kinderen. De kinderen vormden een erehaag en vol bewondering keken ze hoe hun helden er tussendoor liepen. Mooi om te zien dat de kinderen na zo'n weekend toch nog ontzag hebben voor de voetbalkwaliteiten van de leiding. Dit resulteerde al vrij snel in een welverdiende 2-0 voorsprong voor de leiding. Het doelpunt van Marin was van wereldklasse. Ze nam een bal van zo'n 35 meter in één keer op de slof en zo belandde de bal over zeventig kinderen heen in de kruising. Jarenlange fanatieke trainingen betaalden zich uit in dit moment. Mede door een aantal arbitrale dwalingen van de scheidsrechter kwamen de kinderen terug tot 2-2. Vlak voor tijd kregen de kinderen ook nog een discutabele vrije trap op twintig meter van het doel. Een muurtje van vijftien man werd opgesteld. Maar dat maakte TOMaldo niets uit: bam, boven in de kruising! Zo eindigde de wedstrijd in een 3-2 overwinning voor de kinderen en daarmee ook het kamp.

De conclusie was dat zowel de kinderen als de leiding alsnog een prachtig kamp hebben gehad. We zijn ontzettend blij dat we er op deze manier toch een geweldige 40e editie van hebben kunnen maken. Maar volgend jaar hopen we natuurlijk gewoon weer op een echt traditioneel voetbalkamp, mét overnachtingen!

Verslag door Michel Boer. Foto’s door Ronald Bosman. Kijk voor meer foto’s in de fotogalerij.